[EP I] event 2

posted on 11 Jul 2014 19:54 by kazaran in Bone
 
เอ็นทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
                                                                
 
สีแดงเป็นส่วนของคาเตอร์เพน
 

               "เอ่อ... ถามได้ไหมคะ..." หญิงสาวร่างใหญ่เอ่ยขึ้นอย่างไม่มั่นใจ "มาทำอะไรกันที่นี่เหรอคะ?"

               ที่นี่คือสระว่ายน้ำที่ชั้นล่างของเรือ อยู่นอกเวลาให้บริการ... นั่นสิ กระผมมาทำอะไรที่นี่กันนะ...

               หญิงสาวที่เพิ่งเอ่ยถาม

กระผมสวมชุดของลูกเรือที่เปียกโชกจากการพาคนหลายคนขึ้นจากสระน้ำ

แค่เธอเพียงคนเดียวก็สามารถพาทุกคนขึ้นมาได้อย่างไม่มีทีท่าเหนื่อยอ่อน ไหนจะร่างสูงที่สูงยิ่งกว่าทุกคนในที่นี้

บางทีกระผมอาจจะวางใจได้...

ว่าควรจะบอกเธอถึงเหตุผลที่พาให้กระผมแล้วคนอื่นๆมาผจญกับความลำบากยุ่งยากอยู่แถวนี้



   แต่หมอคนนั้นได้กล่าวขึ้น 


    “ผมได้ยินเสียงแปลกๆน่ะครับ เลยออกมาดู ตอนนี้ทุกคนไม่เป็นอะไรใช่รึเปล่าครับ?

 

” ชายหนุ่มในเสื้อกราวน์สีขาวบ่งบอกถึงสถานะ

 

ของตอนเอ่ยตอบก่อนจะหันมาดูคนอื่นๆด้วยสัญชาตญาณของแพทย์



พนักงานสาวที่อยู่ตรงหน้าคุณยืนนิ่งไปซักพัก

 

ท่าทางของเธอนั่นครุ่นคิดอะไรบางอย่างก็จะเอ่ยปากขึ้นว่า…


“รู้สึกว่าแถวนี้จะไม่ปลอดภัยเสียแล้วค่ะ...เอ่อ..คือว่า”


จู่ๆเธอก็พูดตะกุกตะกักขึ้นมา


“ถึงแม้ว่าฉันอยากจะดูแลคุณผู้โดยสารที่อยู่ตรงนี้

 

..แต่ฉันคงต้องออกไปเดินตรวจตราหาเสียงที่ว่าเสียหน่อย

 

ถ้าเป็นไปได้ คุณผู้โดยสารอย่าเพิ่งออกไปไหนมาไหนนะคะ อยู่บริเวณนี้ก่อน”


เธอเอ่ยปากจะไปตรวจสอบหาต้นเสียงประหลาดให้


ถึงแม้กระผมจะเชื่อว่า


คนที่สามารถดึงคนขึ้นมาจากสระน้ำได้ด้วยแขนข้างเดียวอย่างเธอคงไม่ได้รับอันตรายอะไรอีกแน่ๆ

 

แต่การปล่อยให้หญิงสาวคนเดียวออกไปเดินตามลำพังก็คงใช่ที่ระหว่างนั้น

 

ดิห์ลวินหันมองไปรอบๆระหว่างที่คนอื่นคุยกับพนักงาน

 

เขาต้องการผ้าห่มผืนที่เขาคลุมตัวออกมา เตียงอุ่นๆ และห้องสงบๆที่จะไม่มีเสียงดังก๊อกแก๊กจากประตู


และแล้วสายตาก็ไปสะดุดกับผ้าที่ลอยขยุกขยุยอยู่ในสระว่ายน้ำเหมือนแมงกะพรุนสีขาวตัวเขื่อง..

 

ผ้าของเขาอยู่ในระดับที่เรียกได้ว่าเหนือกว่าคำว่าเปียกโชก

 

เด็กหนุ่มเบะปากเล็กน้อยอย่างขัดในอารมณ์ก่อนหันมองคนอื่นๆที่ยืนตัวเปียกมะล่อกมะแล่กอยู่รอบๆ

 

ท่าทางพวกเขากำลังจะต้องการร่วมทางไปกับพนักงานสาวทึนทึก

 

(ซึ่งจะไปไหนดิห์ลวินเองก็ไม่รู้นักเพราะเขาไม่ได้ใส่ใจฟัง)


เขาอยากกลับห้อง อยู่ตรงนี้ต่อก็ไม่ได้อะไร แถมจะไปที่อื่นเขาก็เกรงว่าต่อไปเขาจะไม่ได้ตกลงสระว่ายน้ำแต่ตกจากดาดฟ้าเรือแทน.. เด็กนักต้มตุ๋นหันมองไปที่ผ้าห่มของเขาในสระว่ายน้ำอย่างอาลัยอาวรณ์อีกครั้ง ก่อนที่บางอย่างจะแวบขึ้นมาในสมอง


.. เรือนี้เป็นเรือใหญ่ ใช่ว่าจะมีผ้าห่มแค่ที่ลอยอยู่ในสระว่ายน้ำนั่น


บางทีถ้าตามพนักงานคนนี้ไป เขาอาจได้ผ้าห่มติดมือสักผืนระหว่างทาง

 

และจะวิ่งแจ้นหนีตอนนั้นก็ดูสมเหตุสมผล


ดิห์ลวินพยักหน้าอย่างพอใจให้กับตัวเองเบาๆครั้งหนึ่ง แล้วจึงหันไปสมทบกับคนอื่นๆที่เหลือ


“ตามเธอไปก็ดีเหมือนกันนะ”



              

            "อ๊ะ... จะมาด้วยกันเหรอคะ"

 

คิ้วของหญิงสาวขมวดเข้าหากัน

 

ดูเธอจะลำบากใจไม่น้อยที่ต้องพาผู้โดยสารไปเสี่ยงกับบางสิ่งที่แม้แต่ตัวเธอยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร


แต่ในดวงตาสีฟ้าก็ฉายความโล่งอกอย่างเห็นได้ชัดในเวลาเดียวกัน

 

ก็การปล่อยให้ผู้โดยสารอยู่นอกห้องพักของตัวเองในเวลากลางคืนแบบนี้ก็เป็นเรื่องที่ชวนให้ลำบากใจไม่ต่างกันเลย


               "งั้นก็...ระวังตัวด้วยนะคะ" แล้วเธอก็เริ่มออกเดินนำ


ร่างกายที่สูงใหญ่ของเธอทำให้เกิดเงาดำทอดยาวในลักษณะแปลกๆ

 

ที่บริเวณสระว่ายน้ำนี้ก็ใช่ว่าจะมีไฟอะไรในตอนกลางคืนเสียด้วย

 

ถ้าหากว่าขวัญอ่อนเสียหน่อย ก็คงจะเห็นเหมือนเส้นสายในความมืดกำลังบิดเร่า


               ที่แห่งนี้มีเพียงพวกกระผม... เสียงฝีเท้าจึงดังชัดจนน่าตกใจ น้ำในสระมีการกระเพื่อมไหวตลอดเวลาเพราะอยู่บนเรือที่ไม่อยู่นิ่งทำให้เกิดเสียงเบาๆสอดรับกับเสียงฝีเท้