เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
*เอาคำพูดทั้งหมดของที่ตอบอีเว้นท์มาด้วยครับ* /เครดิต สตาฟ Bone ครับ
 
 
 
 
คนเราย่อมอยากหนีความเจ็บปวดนั้นๆ.....
 
กระผมยังคงจำได้...
 
เลือดที่ติดที่หน้าและมือของกระผม
 
แต่ที่กระผมทำนั้น....
 
เพียงแต่การปกป้องคุณหนู.....ที่กระผมรัก....
 
 
 เมษายน 1912 -ก่อนวันขึ้นเรือ-
 
 
ในห้องพักเก่าดูโทรมๆเล็กๆ ใกล้ๆท่าเรือ....
 
 ".....พรุ่งนี้แล้วนะขอรับ.... คุณหนู"
 
 
ชายสูงวัยแววตาสีเขียวนั่งอยู่ที่เก้าอี้ กำลังหันไปคุย
 
กับเก้าอี้ที่ว่างเปล่าอีกตัว....

 
คุณหนูเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่นั่งข้างๆยังคงยิ้มและบอกกับอีกฝ่ายว่าตื่นเต้นมากๆเลยนะ
 
 
"แต่คุณหนูไม่มีตั๋ว.....จะขึ้นเรือได้อย่างไรขอรับ..."
 
ชายหนุ่มแววตาเศร้ามอง
 
เก้าอี้ที่ไร้ผู้คนเหมือนกำลังคุยกับสิ่งที่เรียกว่าคุณหนู....

คุณหนูทำท่านึกด้วยสายตาไร้เดียงสา..
 
 
ผมสีทองดั่งตุ๊กตา แววตาสีฟ้าสุกใส คาเตอร์ทำหน้านิ่งไปนิดนึง...
 
 
"ถ้าแบบนั้นเอาพนักงานของกระผมไปก่อนแล้วกระผมจะบอกว่าลืมดีมั้ยขอรับ"
 
 
คุณหนูบอกกับว่าจะดีเหรอ.....คาเตอร์ส่ายหัวให้เล็กน้อย........

"กระผมจะพาคุณหนูหนีไปจากที่นี่เองนะขอรับ..../ยิ้ม"
 
ให้กระผมพาคุณหนูไปนอนเถอะขอรับแล้วพรุ่งนี้ผมจะพาคุณหนูไป.....
 
"แล้วเราไปเริ่มชีวิตใหม่ด้วยกันนะขอรับคุณหนู"
 
ชายร่างสูงพาคุณหนูไปนอนที่เตียงบอกราตรีสวัสดิ์แล้วตัวเองนอนที่พื้น
 
ยิ้มให้เตียงว่างๆแล้วทำท่าเหมือนห่มผ้าให้ใครสักคน
 
"ราตรีสวัสดิ์ขอรับคุณหนู"
 
 
 เมษายน 1912 -วันขึ้นเรือ-

 

 
 
อากาศยามเช้าที่ท่าเรือเซาท์แธมป์ตันสดใสเจิดจ้า
 
แสงแดดส่องกระทบท้องน้ำเป็นประกายระยิบระยับ
 
สะท้อนกับตัวเรือโดยสารขนาดใหญ่ที่จอดเทียบท่าอย่างงามสง่า
 
วันนี้คือวันออกเรือของเรืออโทรพอสที่ใหญ่เสียจนได้รับการขนานนามว่าเป็น
 
เรือที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งยุค
 
มองเห็นผู้คนต่อแถวรอขึ้นเรืออย่างกระตือรือร้นเป็นแถวยาวได้จากที่ไกลๆ
 
มองภาพนั้นด้วยสายตาที่ครุ่นคิด และ...
 
คาเตอร์มองผู้คนมากมาย เงยหน้ามองเรือ อโทรพอส

ผู้คนมากหน้าหลายตาเดินเข้าคิวกันยาวเหยียด ..

.คาเตอร์เอามือคลุมหัวปิดหน้าลงครึ่งนึง แล้ว....

เดินหลบๆไปยังทางขึ้นสำหรับพนักงานประจำเรือ...

 "คุณหนูถือบัตรเอาไว้นะขอรับ..."

ชายหนุ่มหันไปพูดกับเด็กสาวที่เดินมาด้วยกันเค้าหิ้วสัมภาระเพียงเล็กน้อยเดินไป

ขนาดเป็นทางขึ้นสำหรับพนักงานประจำเรือแยกจากผู้โดยสาร
 
ก็ยังมิวายต้องต่อแถวที่ปลายทางนั้นมีชายหนุ่มในชุดพนักงานหันมามอง
 
โดยที่ไม่เปลี่ยนสีหน้าเลยสัก นิด ปากเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

                “บัตรพนักงาน”

   เป็นการตรวจบัตรก่อนขึ้นเรือ ซึ่ง...

คาเตอร์ได้คิดไว้ว่าจะแกล้งลืมแต่คราวนี้ไม่ง่ายซะแล้ว เค้าส่อแสดงพิรุธได้อย่างเห็นได้ชัด..

“แย่แล้ว! หาย! หายไปไหนเนี่ย!”

“หาดูดีๆแล้วหรือยัง ทำของสำคัญแบบนี้หายได้ยังไง”

ชายหนุ่มจ้องดวงตาสีน้ำเงินเข้มมาทางคุณอย่างตำหนิ

คาเตอร์เครียดอยากเห็นได้ชัดเหมือนกำลังเริ่มสำนึกผิดในสิ่งที่โกหก

แต่คุณหนูยื่นบัตรพนักงานให้....คาเตอร์ตกใจอย่างมาก...

คุณหนูยิ้มให้

"ไม่ต้องพูดอะไรหรอก ข้างนอกมีคนขายตั๋วอยู่เดี๋ยวเอาเงินไปแล้วค่อยมาเจอกันก็ได้นะ"

คาเตอร์หันไปมองพื้นที่ว่างเปล่าแล้วเหมือนคุยกับใครอยู่

"คาเตอร์....รีบๆเอาให้พนักงานซิ"


คาเตอร์มองคุณหนูอย่างเป็นห่วงแต่.....

....

..

..

.

.

.

โอกาสเดียว....

โอกาสเดียวที่จะคุณหนูไปไกลๆจากที่นี่

ถ้ายังอยู่ที่นี่...

พวกนายท่านคงต้องส่งคนมาตามล่าเค้าและคุณหนูแน่ๆ

"ต้องไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับคุณหนูให้ได้"

 คาเตอร์เนียลเหมือนก้มลงไปรับบัตรแล้วเหมือนพึมพำเบาๆ

ไม่ให้สังเกตุ

"คุณหนูต้องขึ้นมาที่เรือให้ได้นะขอรับ.."


คาเตอร์มองไปอีกทางที่ดูว่างเปล่าแต่ดูเหมือนฟังใครพูดอยู่

"อื้มสัญญาเลย"

ตรงข้างๆคาเตอร์ยังคงว่างเปล่า

.........ขอประทานโทษขอรับ...

ชายร่างสูงรีบก้มหัวขอโทษอีกฝ่ายนึงอย่างรู้สึกผิด

รู้สึกลุกลี้ลุกลนแล้วค้นๆกระเป๋าตัวเอง

.ขอเวลากระผมสักครู่ขอรับ... ต้องเจออย่างแน่นอน...

"เจอแล้วขอรับ"

    “เจอเสียที”

ชายหนุ่มตรงหน้าคุณถอนหายใจ

“เอ้า บอกแถบสีที่บัตรมา”

เค้าดูที่แถบสีอันที่จริงแล้วตกใจอย่างมาก.......ที่มันเหมือนเปรอะเลือด

บัตรแถบสีสีขาวสะอาดอยู่ในมือคาเตอร์...เค้าถือมันมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

พยายามถูๆบัตรตัวเองแล้วจ้องมองอีกครั้ง....

"สีขาวขอรับ..."


คาเตอร์ทำท่าเครียดนิดๆทั้งกังวลเรื่องคุณหนูทั้งตกใจว่าพนักงานตรวจตั๋วจะสังเกตุมั้ย

แต่ทว่า...

 

“สีขาว?”
 
ชายหนุ่มพยัก ท่าทางครุ่นคิด ดวงตาที่ดูเอาจริงเอาจังนั่นจ้องมองคุณไม่วางตา
 
“อืม สีขาว...”

                สายตาของเขามองคุณอย่างพินิจพิจารณาแต่ไม่ได้ดูไม่เป็นมิตรแต่อย่างใด

                และในตอนนั้นเองที่มือเรียวๆของหญิงสาวคนหนึ่งตะปบเข้าที่ไหล่ของพนักงาน

ตรวจบัตรลูกเรือ ทำให้เขาสะดุ้งโหยง แลดูน่าขันจนคาเตอร์เองยังแอบอมยิ้ม

                “โทมัส! ถ้าเอาแต่ชักช้าแบบนี้เดี๋ยวก็สายหรอก”

หญิงสาวผมตัดสั้นเหนือไหล่ท่าทางโฉบเฉี่ยวเอ่ยว่าเข้าให้

“รีบๆตรวจรีบๆให้เขาผ่านไปสักทีเถอะน่า”

                หญิงสาวเอียงหน้ามามองแล้วก้าวเข้าหา

รูปร่างเล็กปราดเปรียวในชุดพนักงานแลดูทะมัดทะแมงและกิริยาที่ยื่นมือออกมา

หาชวนให้นึกถึงแมวที่ซุกซนและเต็มเปี่ยมด้วยพลังงาน

“ฉันเมลิซซ่า ยินดีที่ได้รู้จักนะ”
 
ดวงตาสีฟ้าใต้คิ้วสีเข้มที่ยักคิ้วมาให้
 
ทำให้รู้สึกแปลกๆ ไม่รู้จะกระอักกระอ่วนหรือยินดีที่ได้พบกับคนที่ท่าทางเข้ากับคนอื่นง่ายถึง
 
เพียงนี้ และดูท่าว่าปฎิกิริยาตอบรับของจะไม่ทันใจเธอเอาเสียเลย
 
หญิงสาวจึงจัดแจงคว้ามือไปจับเขย่าเสียเอง
 
คาเตอร์คิดในใจ เดี๋ยวมือของเธอจะเปื้อนเลือดที่เค้าถูกบัตรตะกี้นะ...
 
เห็นตัวเล็กๆแบบนี้แต่ก็มีแรงมากเหลือเชื่อเลยทีเดียว

                เมลิซซ่าหันกลับไปมองชายที่เธอเรียกว่าโทมัส

ทำไม้ทำมือเป็นเชิงไล่ไม่ก็ปรามให้เขาอยู่เฉยๆ

ถึงอีกฝ่ายจะทำท่าเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่างเธอก็ไม่สนใจ

                “เอาล่ะ รีบๆเข้าไปได้แล้วนะ เดี๋ยวก็ทำงานสายหรอก ”

เธอเอ่ยพลางขยิบตาให้

คาเตอร์รู้สึกโล่งใจแล้วเดินไปที่ห้องถ่านหินแต่ในใจนังคงคิดเรื่อง

คุณหนูเค้านั่งที่เก้าอี้แล้วคิดอะไรหลายๆอย่าง

แต่...เหมือนมีกระดาษวางอยู่ คาเตอร์รีบคลี่กระดาษดู

"อยู่บนเรือแล้วล่ะ เดี๋ยวค่อยมาเจอกันนะ นาตาลี"

คาเตอร์รู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาโล่งใจและประหลาดใจในคราเดียวกัน...

กระดาษในมือคาเตอร์ไม่มีข้อความอะไรเป็นแค่เพียงใบปลิวเท่านั้น

"คุณหนูชอบทำให้กระผมตระหนกอยู่เรื่อยจริงๆเลยขอรับ"

เค้าพึมพำเบาๆแล้วเตรียมตัวไปทำงาน...

 

..........

*จบ EP 1 *

ขอบคุณสตาฟนะครับที่ทำให้ใจเต้นตลอดเลย////ขอบคุณสตาฟที่ทำคอมมูสนุกๆแบบนี้ครับ

เอาไว้มาคุยกันนะครับ Twitter /หลัก : kazaran

*หลังงานนี้ทุกๆคนจะกลัวลุงรึเปล่านะ/หัวเราะทั้งน้ำตา*

*อ่านสีดำและแดงแล้วลองกด Ctrl+A มันจะมีสีขาวซ่อนมันคือเฉลยเรื่องครับ อิอิ *

 

 

 

 

 
 

Comment

Comment:

Tweet

เรื่องเป็นเช่นนี้เอง...น่าสนใจดีนี่
แล้วพบกันบนอโทรพอส

#9 By Bottleneck on 2013-01-14 13:10

อ่านตอนแรกคิดว่าเป็นคุณพ่อบ้านซื่อสัตย์ พอคลุมขาวแล้วมัน..../สตั้น3วิ/
จบรูทเดียวกันเนอะ ดีใจเจอเพื่อนร่วมรูท ฮาา

#8 By iWater on 2012-11-25 12:22

นี่มันโคดเท่ !!!

#7 By ⑥⑥⑥ on 2012-11-24 13:08

ตอนแรกอ่านแล้ว.... ไม่น่าจะมีอะไรเลยค่ะ พอเจอด้านล่างปุ๊บ...เอ๊อะ... //คลุมขาวอ่าน

อั๊ยยะ..... ความจริงที่ซ่อนอยู่มันช่าง... =[ ]=;;;;

#6 By MiRacLe [Q-Q KuNg] on 2012-11-24 12:05

ถ้าไม่อ่านข้อความที่ซ่อนไว้จะไม่รู้สึกอึมครึมเลยค่ะ
พอคลุมขาวปุ๊บ โทนเรื่องเปลี่ยนปั๊บ!
แต่คุณลุงน่าสนใจจริงๆ ค่ะ

#5 By ღ Peter B ღ on 2012-11-22 18:12

อ่านมาจนจบ กำลังอมยิ้มด้วยความโล่งใจที่คุณหนูขึ้นเรือได้ เพิ่งเห็นข้อความ อ้าว...ย้อนกลับขึ้นไปอ่านใหม่...
-___-"
ลุง...โธ่ ลุง

#4 By ipodnenaz on 2012-11-21 20:52

แรกๆอ่านในโทรศัพท์ ไม่ได้กดดูข้อความซ่อนเลยยังเฉยๆ...
พอกดดูเท่านั้นแหละ.....ป๊าดดดดดดดดดด
แอบหลอนเหมือนหนังผีเบย!!!

#3 By paramitasama on 2012-11-21 20:10

ตายๆ
เรื่องของลุงโหดมาก
มันจะไม่โหดเลย ถ้าไม่อ่านจนจบและ ..
เอ๊ะ อ่าว มีข้อความซ่อนด้วยงั้นเรอะ ..
/เลยไปไล่อ่านใหม่

Orz
ไม่นะคาร์เตอร์ ....
ไม่นะ ...
(แต่ก็ดูบ๊องแบ๊วน่าเอ็นดูอยู่ดี 5555) 
ปล.เห็นตัวหนังสือสีแดงตอนต้นแล้วคิดได้อย่างเดียวว่าเป็นสีเลือด เลือดของสาวๆที่เข้าบล็อกมาแล้วเห็นลุงนั่งเปลือยแบบน้านนนน 

#2 By Pupu Meteor on 2012-11-21 12:45

อิอิอิอิ ว่าแล้วว่าลุงเต๋อต้องเป็นอะไรแบบนี้(?) *^*
ลุงน่าสนใจจริงๆเลย แอร๊ยยยยยยย(ห่ะ?)
/ดูโรคจิตเลยเรา
ลุงเต๋อยังดูน่ารักดีในสายตาเรานะคะ(ฮา)
จะรอดูอีเว้นท์ต่อไปของลุงเต๋อ *q*

#1 By Se.ChoU on 2012-11-21 11:03